Mini World, Indila💖

 

 

 

 

 "I'm not homeless, I am just houseless!)

از فیلم Nomadland

برای برخی ها این دقیقا برعکسه...

رافلزیاهای زرد و خوشبو؛ 

نوستالژی سالهای دانشگاه، تهران، تنهایی، اشتیاق برای دانستن و فراتر رفتن، لذت بردن از زندگی و انتخابهایم...

 

 

 

این پست وبلاگی مال ۱۵ سال پیش هست و یکی هم کامنت گذاشته که "من بیست سال قبل این فیلمو دیدم..." خیلی متاثر شدم، جالبه منم دنبال این فیلم بودم و وقتی این پست وبلاگی رو دیدم واقعا پرواز کردم! ! 

 David Lachapelle, Burning Down The House 

تماشای این اثر دلم رو خنک می کنه!

 دوست سالیان ام و همکلاسی در دانشگاه را مدتیه که کنار گذاشتم. سبک زندگیش ربطی به من نداشت ولی مشاهده نابود کردن جسم و روان دخترش به پای کنکور و به پای رشته پزشکی و ... برای من قابل تحمل نبود. پاکنویس کردن نداشته های زندگی خودش با تحمیل رشته درسی و دانشگاهی به دخترش اون رو عصبی و استرسی کرده بود.  بارها و بارها بهش گفتم که روش ات نه به لحاظ تربیتی و نه به لحاظ انسانی و نه به لحاظ حقوق کودک درست نیست ولی گوشش بدهکار نبود. الان با وجود اینکه دخترش همیشه معدل ۲۰ و شاگرد اول بود ولی دو ساله که پشت کنکوره. اونهم به دلیل استرس و ترس از شکستی که مادرش یعنی دوست من بهش تحمیل کرده...

خوشحالم که دیگه باهاش در ارتباط نیستم!

 

 روی اتیکت بسته بندی خوراکیهایی که اصلا در رده غلات نیستند می نویسند "بدون گلوتن". یعنی بازار "غذای سالم" تبدیل شده به سیرک بازاریابان!

 فیلم بدون تاریخ بدون امضا رو الان دیدم

😒😰

  تعقیب دنیای گاسترونومی و مقایسه اعضای این جامعه و فرهنگهای مختلف از علائق منه. 

دیشب در اینستاگرام به طور تصادفی به صفحه فردی با نام کاربری فرهادپز برخوردم که رستورانها و خوراکی فروشهای تهران را معرفی می کرد و یک میلیون هم تعقیب کننده داشت. 

آنچه در معرفیهای عملی رستوران داران تهران نظرمو جلب کرد فقدان هویت غذاها و کائوس در ذائقه غذایی شان بود. استفاده بی حد و مرز از ٭همه٭ ادویه ها در همه غذاها، بشقابهای بسیار مغشوش و پر از همه مواد غذایی خوشایند در کنار هم، پر کردن بشقابها و لیوانهای اسموتی و مشابه اش تا حد فروریختن از لبه های ظروف، ریخت و پاشهای شدید غذا با ارائه پورسیونهای بیش از توانایی یک فرد در خوردن آن ، انواع شوهای عجیب غریب آشپزها در حد نمایشهای سیرک، از همه بدتر بکارگیری بی ربط و بیجای نام مواد به انگلیسی و... و ... منو دچار سرگیجه کرد .

 چیزی به اسم ذائقه و تربیت آن وجود دارد که تحت این بلبشوی غذایی در حال از بین رفتن هست. بی مسئولیتی شف های تحصیلکرده در شکل گیری چنین فضای مغشوشی قابل چشم پوشی نیست. 

راستی کیفیت مواد غذایی یا غذاها نه با ارزیابی  کیفیت مواد غذایی، تکنیک پخت یا کیفیت بهداشت  که با بهای پولی آن سنجیده میشه.

خلاصه که .... چشمهام و ذائقه ام خسته شدند.

 چی باعث میشه سکوت رو انتخاب کنیم؟ 

ام تی...؟

 ...

ای یار ما، عیار ما

آتش زدی در عود ما

نظاره کن در دود ما

💔

بخش مهمی از تاریخ شخصی ما تبدیل شد به نوستالژی. سالها بود که دیگر شجریان گوش نمی دادم اما "بیداد" و "دود عود" ش غیرقابل مقاومت بود و همچنان خواهد بود، یادش عزیز و محترم🙏

 تقلید زبان بدن از دیگرانِ "شاد" و "موفق" و دارای"اعتماد بنفس" وقتی که وضعیت واقعا موجود روان و مود آدمی ربطی به این زبان ندارد فریب بزرگیست. این خود-خوش نمایی بی اساسِ برگرفته از فرهنگ آمریکایی به قفس بزرگی برای فردیت و تفاوت تبدیل شده است. از آن هم مهمتر، نه رضایت درونی، که خوش نمایی و قوی-نمایی به عاملی برای ضعیف پنداری دیگرانی که شخصیت نمایشی ندارند بدل شده  و فضیلت واقعی  تجربه استعلایی ضعف و شکست را ناممکن کرده است.

 فجیع ترین جنایتی که والدین، بزرگترها و اهل آموزش می توانند مرتکب بشوند سرقت معنای نو-ساخته زندگی توسط کودک یا نوجوان است، بی بروبرگرد غیرقابل بخشش!

شازده کوچولو دارم تماشا می کنم...

 من به هنگام تماشای این شاهکار: 

https://g.co/kgs/sGngBP